نای نفس ندارم

اين بار بعد از ۲۰ روز آمدم چون بهانه ای برای آمدن نداشتم،اما بهترين بهانه ام برای نوشتن بی بهانگی بود،اين هم تقديم به بهانه ی هميشگی من برای زندگی...

                               وقتی که روح خسته نای نفس نداره

                               ديدار روی  ماهت  تسکين   بی قراره

                               وقتی شب وسياهی کابوس تلخ وتاره

                               با ديدن ستاره اشک از چشمم ميباره

                               ای نو گل مهربون  کنار  اين تن  بمون

                               ديگه طاقت ندارم بی تابم ازاين جنون

                               بی تابم از انتظار مثل گلی  در  خزون

                               لايق قلب توام ای معنی عشق وجون

عاشق عشق بمانيد...

/ 6 نظر / 4 بازدید
Mr. Poet

يکم بيشتر تمرين کنی شعرات بهتر از اين ميشه . رو وزن و قافيه کار کن و کلمات کليشه ای رو کم کن

مريم

مرسی مهدی-خيلی کمياب شدی زودبه زود اپ کن

حامد

سلام چطوری؟چرا نای نفس نداری عزيزم؟؟؟هاهاهاها

مانی

سلام مهدی جان/خيلی خوشحالم که بازم به وبلاگت اومدم/مثل هميشه عالی بود/موفق باشی

ميلاد

سلام داش مهدی شعر منو ياد يکی انداخت نميدونم چرا

iman

عشق حدبث دو نگاهه نمی دونم يا اينکه رفيق نيمه راهه نمی دونم نمی دونم ای عشق عزيز هر چه هستی من بنده درگاه تو هستم تا يک قدمی به مرگ مانده ای عشق هوا خواه تو هستم.....مرسی!